Chris Cormier is nu 42 jaar en begon een kwart eeuw geleden met bodybuilding wedstrijden. Hij werd Amerikaans kampioen bij de teenagers, won de overall USA titel en won maar liefst elf IFBB pro shows. Een ernstige blessure aan zijn ruggenwervel in 2006 maakte een voorlopig einde aan zijn carrière maar hij is van plan in mei zijn comeback te maken bij de New York Pro Show. Ondanks het feit dat hij al lang niet op het podium heeft gestaan, is hij wel erg druk geweest. Hij werd merkambassadeur van het Amerikaanse merk Quality Nutrition Technology. QNT is onlangs gelanceerd in Amerika en Chris heeft niet alleen geholpen het van de grond te krijgen, hij was ook veel in Ierland en Engeland waar hij met zesvoudig Mr. Olympia Dorian Yates trainde. We kijken terug op zijn carrière en praten over de dingen die komen gaan.
Wat heb je gedaan sinds je laatste show in 2007?
Ik heb veel gereisd naar Engeland en door heel Europa. Vorig jaar was ik in Europa voor de FIBO en toen tekende ik een contract met Quality Nutrition Technology. Ik had mensen van dat bedrijf ontmoet op een Franse beurs en kort daarna zijn we officieel met elkaar in zee gegaan. Nu ben ik van plan een comeback te maken.
Wat zijn je plannen voor 2010?
Ik wilde eerste de Ironman gaan doen, maar die wedstrijd ging niet door dus heb ik mijn training om moeten gooien. Dat was mentaal en fysiek moeilijk want doordat de Ironman niet door ging moest ik alles omgooien. Ik won de Ironman vier keer op rij dus baalde ik erg dat het niet door ging. Mijn lichaam was echt in shape en ik had gepiekt en als je dan weer opnieuw moet focussen moet je maar zien wat er nog in je zit.
Ik denk nu half mei klaar te zijn voor de New York Pro Show waar ik denk de top vijf en een Olympia-kwalificatie af te kunnen dwingen. Ik had iets meer tijd nodig om me voor te bereiden omdat het niet helemaal ging zoals ik wilde. Ik was veel bij Dorian Yates en trainde op zijn sportschool en met het reizen had ik het erg druk, ik ging naar landen als Polen en op en neer naar Engeland en Ierland. Je kunt jezelf ook opbranden.
Wat houdt je gemotiveerd?
Ik begon in 1985 met mijn eerste wedstrijd en als ik stop zal ik het record van meeste professionele wedstrijden op mijn naam hebben staan. Ik denk dat mijn volgende wedstrijd de 73e zal worden en daarmee breek ik het record van Milos Sarcev. Ik heb nu 56 keer in een posedown gestaan, meer dan wie dan ook. Alles bij elkaar, inclusief mijn jaren als amateur, heb ik zo’n 100 wedstrijden gedraaid. Mensen zeggen dat bodybuilding een carrière of een manier van leven is, maar als tiener wilde ik gewoon zien of ik de Teen Nationals kon winnen en toen dat lukte wilde ik de USA winnen en ik won die wedstrijd en toen won ik profwedstrijden. Het hoort bij de reis dat ik nu als 42-jarige master op het podium sta. Ik zie er anders uit dan toen ik tiener was en later bij de senioren: een rijpere fysiek. De volgende wedstrijd zal niet de laatste zijn maar juist het begin van mijn laatste rondje langs de velden. We zullen zien hoe het gaat. Als het me geen goed zal doen zul je me er niet zien.
Terugkijkend, ben je trots op wat je hebt bereikt of teleurgesteld dat je de Olympia en Arnold niet hebt gewonnen?
Ik ben trots maar wel teleurgesteld over andere dingen waardoor ik de Arnold niet won. Het heeft me veel tijd gekost daar te komen en iedereen weet dat ik het verdiende die show te winnen. Denk je dat ik had moeten winnen? Natuurlijk had ik moeten winnen! Ik heb die titel dan misschien niet op papier maar iedereen weet dat het wel zo zou moeten zijn. Maar kijk naar de mannen die toen meededen, mannen als Flex Wheeler, Shawn Ray en Kevin Levrone die nooit Mr. Olympia werden. Wij zouden nu allemaal Mr. Olympia kunnen zijn. De sport is er niet beter op geworden. Wij stonden vol dwarsstrepen en hadden shape; nu zijn het gewoon klompen massa.
Je bent veel in Ierland, hoe komt dat?
Ik deed daar enkele seminars en kreeg een goede band met Platinum Gym in Londonderry en ze lieten me terug komen. Ik heb er veel getraind en gaf seminars en bracht andere bodybuilders naar Ierland. Ik ga steeds een paar maanden of een paar weken.
Hoe is het leven in Ierland?
Ja, heel anders! Het weer, het eten, de huidskleur…alles is anders. Ik hou van warm weer. Ik kan niet zo goed tegen regen en kou maar ik weet dat het daar normaal is. Vaak wilde ik gewoon lekker binnen blijven. Ik word veel nagestaard. Hoe ik daar mee omga? Ik reageer er niet op! Maar het land heeft een rijke geschiedenis en de mensen zijn goed voor me. Ze maken graag plezier.
Heb je het Guiness bier geprobeerd?
Eén keer. Dat spul is sterk voor me. Ik ben nooit een bierdrinker geweest.
Hoe kwam je aan QNT als sponsor?
Ik ken Fabien Debecq, de chief executive, al jaren. Ik deed optredens in Frankrijk dus we kenden elkaar. Zij wilden naar Amerika en een nieuwe lijn starten dus vroegen ze mij hen te helpen. Ze hebben me een kans gegeven de laatste fase van mijn reis toch af te maken en dat waardeer ik enorm. Ik ga eerdaags de winkels met ze langs om de producten te promoten.
Hoe kwam het dat je in Engeland met Dorian Yates ging trainen?
Ik wilde dat jaren geleden al doen maar raakte geblesseerd. Dorian zei altijd tegen me dat ik Mr. Olympia zou moeten zijn, als ik maar weg van het alledaagse leven zou blijven. Ik moest me verstoppen en trainen. Hij zei, ‘je moet knallen, kom naar mij.’ Het was goed. Ik leerde veel over de manier waarop je jezelf door mentale en fysieke veranderingen kunt brengen. Hij bracht me in een andere omgeving. Ik draag gewoonlijk oordopjes om naar muziek te luisteren maar dat deed ik niet bij hem en dat was wennen want zo was ik het al twintig jaar gewend. ik kon in het begin amper ademen want de sportschool zit in een kelder. Ik ben gewend aan het zeebriesje van Californië dat door de ramen naar binnen komt, ik trainde in enorme sportscholen met grote televisies aan de muren. Dorian bleef me eraan herinneren dat ik niet meer in Venice was. “Hier kun je je speeltjes niet meenemen.”
Op internet staat een filmpje dat laat zien dat je aan het overgeven bent tijdens één van Dorians trainingen. Was het zo zwaar als je had verwacht en wat heb je er van geleerd?
O ja, ik heb heel veel geleerd. Ik veranderde mijn stijl. Veel mensen halen niet alles uit hun herhalingen. Als je het goed doet kan dit voor je spieren totaal anders voelen. Ik ben totaal anders gaan trainen en dat doe ik nog steeds. Het is gewoon logisch. Gezond verstand is belangrijk voor me en wat Dorian verteld is gewoon waar. Als je bereid bent die pijn te doorstaan en als het ware door vuur wilt gaan is dat bevredigend, vooral als je 42 jaar bent. Maar je moet wel voorzichtig zijn dat je niet té veel van jezelf vergt. Ik weet dat er met die zware gewichten die ik gebruik slechte dingen kunnen gebeuren en ik heb geen zin in een blessure.
Is er een groot verschil tussen de houding ten opzichte van de training tussen Europa en Amerika?
Ik denk dat Engelse bodybuilders een heel andere houding hebben dan bodybuilders uit andere delen van Europa. Ik denk dat het meer underground is. Ik zeg niet dat ze harder trainen maar hun benadering is anders. De mensen op de sportschool van Dorian trainen allemaal met dezelfde kranigheid en ze gaan er hard tegenaan. Zelfs de meiden droegen gewoon sweatshirts en deden squats met hun kont tot de grond; sommige mensen vloekten tijdens hun sets en er was altijd harde muziek aan het pompen. Sommige sportscholen zijn wel heel schoon maar toch hangt er een hardcore sfeer. Een soort kleine muziekfabriek. De sportscholen zijn klein maar met goede apparatuur. Ze hadden wel drie of vier T-bar machines, het paste er maar net in allemaal.
Waarom breken er niet meer Europeanen door tot de top in Amerika?
Wij zijn anders gebouwd. Je kunt het zien of iemand er Amerikaans of Afrikaans uitziet. Je krijgt andere genen mee die bij het klimaat horen. Het andere verschil is kennis. Die was er eerst in Amerika en toen de Europese landen die kennis vergaarden gingen ze de dingen doen zoals wij ze in de jaren tachtig doen.
Is je training in de loop der jaren veranderd?
Ik heb het op alle manieren gedaan, man! Ik trainde de eerste vijf jaren vijf keer per week, toen heb ik een paar jaar elke maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag getraind met het weekend rust, toen deed ik twee dagen trainen gevolgd door één dag rust, toen vier dagen trainen en twee rust. Ook wat het aantal herhalingen betreft heb ik alles geprobeerd – ik vond zwaardere sets van 6 tot 8 herhalingen niet goed werken omdat mijn spieren overbelast werden. In een poging benen als Tom Platz te krijgen probeerde ik 50 herhalingen squats met 145 kg. Ik kwam tot twee sets van 40. Die hoge herhalingen sets zorgden voor serieuze massa. Nu train ik gemiddeld vier tot vijf keer. Dat wil ik zo houden. Ik train nu wel korter. Ik loop snel door de sets en ik doe meestal 10 tot 15 herhalingen en ik gebruik meer explosieve bewegingen. Ik ben meestal 45 tot 50 minuten bezig. Ik train bij Gold’s Gym in Venice en in Palm Springs maar ben van plan het laatste deel van mijn wedstrijdvoorbereiding in april en mei weer bij Dorian te doen.
Waar moet je het meeste aan werken?
Als je ouder wordt, moet je daar rekening mee houden. Je moet rekening houden met je taille, die wordt toch iets breder. Je benen worden wat kleiner en je rug wat vlakker. Dus ik doe voornamelijk rug en benen. Na mijn ongeluk betekende de schade aan mijn zenuwen dat deze delen het meest getroffen waren. Het bloed stroomt nu niet zo goed naar de spieren dus moet ik me vaak laten masseren en behandelen. Of het zwaarder is, jazeker! Als je nu twee of drie dagen mist moet je worstelen om er weer bovenop te komen!
Wat was het hoogtepunt van je carrière?
Al het reizen. Alle shows en al die verschillende landen waar ik ben geweest. Dingen doen die ik wilde doen waarvan ik nooit gedacht had ze te gaan doen. Ik kwam uit een klein plaatsje en dacht nooit dat ik de wereld zou zien. Ik won een paar shows, het was leuk. Het was een hobby en werd mijn leven.
Wat zijn je ambities?
Ik wil mijn reis afmaken en dan is het goed. Ik werk zeer nauw samen met QNT en ga ook in de verkoop. Dat wil ik daarna gaan doen – op een kantoor werken. Ik doe geen voorspellingen wat betreft de wedstrijden. Je moet positief zijn en kijken waar je op het eind van je carrière bent gekomen, of je een Hall of Famer bent, een Olympian of een middelmatige bodybuilder. Pas op het eind kun je dat bepalen.
Welk advies zou je bodybuilders die hoger willen komen willen geven?
Wees gewoon jezelf. Je hoeft een ander niet te imiteren of een gek kapsel te nemen. Wees geen schaap: bodybuilders hebben de neiging iedereen te kopiëren, denken dat ze ook een bijnaam moeten hebben. Maak er een positieve stap van in plaats van die negatieve houding die sommige bodybuilders hebben.
Wat denk je van de hedendaagse toppers en wie denk je dat de Olympia 2010 gaat winnen?
Je weet nooit wat de smaak van het jaar wordt. Over de jongens van nu wil ik niets zeggen. Ik wil niet als een ouwe lul klinken, maar dingen zijn nu gewoon anders. FLEX
Extra beelden
