We schrijven 6 maart 2009, Columbus, Ohio. De Arnold Classic amateurwedstrijd is begonnen en Nederland wordt door 4 atleten vertegenwoordigd. Uiteraard kan iedereen zich de overall titel van Roelly herinneren, maar we hadden nog een zware jongen meegestuurd, ene Robin “Boeddha” Brantz. Robin nam deel in de klasse tot 100kg. Om een lang verhaal kort te houden had Robin de pech dat het niet helemaal zo liep op het podium als hij had gehoopt. Met een zesde plaats moest hij de finale net aan zich voorbij laten gaan. Een teleurgestelde Robin liet duidelijk één ding merken. Hij was vastberaden volgend jaar weer terug te komen, groter, harder en beter dan ooit te voren. De vriendelijke boeddha trainde zich een jaar helemaal suf. Alsof zijn leven er van af hing, ging hij samen met zijn trainingsmaatje Khalid tekeer in de tempel van Spartacus Gym in Almere. Hoewel boeddhistische monniken bekend staan als vredelievende mensen, verklaarde Robin de oorlog aan de duizenden kilo’s staal en was hij vastberaden sterker terug te keren. Een aantal weken voor de Arnold Classic kwamen er een aantal geruchten binnen op de redactie van Flex. Geestelijken van over de hele wereld zouden in de ban zijn van een jongen uit Almere. Hij zou het lijf hebben van een Griekse god maar in boeddhistisch kleed de goden verzoeken om een finaleplek op de Arnold Classic. De gehele shangha gemeenschap was in rep en roer. Er was bovendien een scheepvracht oranje stof naar Nederland onderweg want blijkbaar moest er iedere week een nieuw gewaad voor deze buitenproportionele boeddhist aangemeten worden omdat hij er steeds uitgroeide. Na bevestiging van de geruchten werd het tijd om zelf maar eens een kijkje te gaan nemen in Almere. Wat Flex daar zag was immens, reusachtig en onmogelijk menselijk te noemen. Robin was geëxplodeerd tot extreem groot en had kennelijk zijn vastberadenheid voor zich laten werken. Zijn armen waren niet groot, ze waren enorm, zijn borst was zo dik dat er een tempel opgebouwd kon worden, zijn benen konden daarbij als pilaren dienen en voor de rest was zijn lichaam zo’n stevig fundament geworden dat de gehele shangha gemeenschap er hun tempels op kan bouwen. Op de vraag hoe Robin zo had weten te transformeren werden we uitgenodigd om een dagje mee te kijken in het leven van Robin Brantz, van body- naar Boeddhabuilder.
R: “Een normale dag start voor mij om zes uur ‘s ochtends. Dan gaat de wekker en sta ik op en loop naar de kamer tegenover die van mij waar mijn zoontje inmiddels ook wakker geworden is (hij hanteert het zelfde ritme als papa). De dag begint als hij de woorden heeft gezegd : Papa kippie maken? En nadat ik hem naast Angela (mijn vriendin) heb gelegd, begin ik met het bereiden van mijn eten voor die dag. Een dieet wat in de voorbereiding heel herkenbaar bestaat uit rijst met kip. Aangezien ik offseason ook altijd schoon eet is het voor mij geen probleem om aan een dieet te beginnen. Zo rond kwart voor zeven schuif ik aan de ontbijttafel voor mijn ontbijt. Dan lees ik meestal een Flex of een Muscle & Fitness want ik wil natuurlijk wel op de hoogte blijven van wat er allemaal speelt in bodybuildingland. Om kwart over zeven sluit ik de deur achter mij en laat het huis achter in een geur van vers gekookte rijst en gegrilde kip. Iets wat mijn vriendin altijd heel erg waardeert als ze beneden komt in de keuken. Om 8 uur begint mijn werkdag tot half 5. Ik werk bij KPN in de ICT sector. De tijden zijn erg krap op elkaar maar prima te doen als je in een goed ritme zit. Mijn werk is prima te combineren met mijn voedingsschema en mijn collega’s houden er altijd wel rekening mee als ik een paar minuutjes langer pauze houdt als ik mijn bakje rijst niet goed wegkrijg. Ik kan ook gewoon om de 2 uur eten op mijn werk. Ik heb ze zelfs zover gekregen dat ze een kantoorruimte om hebben gebouwd tot boeddhistische tempel. Hier kan ik om twaalf uur mooi 10 minuten bidden voor een eerste plek op de AC. Nu ik in het wereldje bekend sta als de Boeddha, leef ik dit ook helemaal na. En als ik heel eerlijk ben geloof ik zelfs dat de vooruitgang die ik dit jaar heb gemaakt juist hieraan te wijten is. Ik trek dan mijn boeddha gewaad aan en ben even tien minuten op mezelf. Na mijn werk is het tijd voor, zoals ik het noem, mijn tweede baan. Om vijf uur zijn Khalid en ik meestal op de sportschool om daar voor wat vuurwerk te zorgen. Nadat ik vorig jaar terug kwam van de AC kon ik niet wachten om weer te beginnen met trainen. Dit omdat ik alles anders wilde gaan doen. Anders trainen, andere toevoegingen aan mijn dieet etc. Ik ben samen met die dikke aap gaan zitten om het een en ander te bespreken. De trainingen moesten en werden anders, minder zware gewichten en meer herhalingen. Kwaliteit was en is waar we ons op gingen concentreren en het verbeteren van mijn zwakke punten zoals triceps en buitenkant benen. Iets wat in het begin wel erg wennen was, want als je 6 tot 8 herhalingen per setje gewend bent, dan valt zo’n omschakeling in het begin altijd een beetje tegen. Maar het wierp al snel zijn vruchten af en ik begon overduidelijk verschil te zien. Mijn zwakke punten verbeterden zich, wat me alleen nog maar meer motiveerde om nog beter mijn best te doen. En niet alleen bij mij was verschil te zien maar ook bij Khalid en bij onze 3e musketier Gabi Cornejo. Ik was er op gebrand om ook in 2010 op de Arnold Classic te staan en mijzelf te bewijzen dat ik meer in mij had dan flauwvallen en een 6e plek te behalen. Maar allereerst moest ik mij weer kwalificeren wat in oktober ook weer lukte. Momenteel ben ik nog 5 weken verwijderd van de wedstrijd en is mijn honger om mijzelf daar te presenteren in de VS zeer groot! Iets wat Khalid tijdens de training duidelijk merkt. Dit jaar ben ik meer gefocust op de wedstrijd en heb ik een duidelijker doel voor ogen: winnen! Ik doe nu meer en andere cardio. Eerder deed ik pas cardio 4 weken van te voren maar nu ben ik er vanaf het begin mee begonnen. Als ik dit zo allemaal opschrijf krijg ik gewoon kippenvel. Dit jaar zal Khalid met mij meevliegen en me daar in de gaten houden en sturen in de richting van de overwinning! Wat er nog meer is veranderd dit jaar, is mijn sponsor. Ik ben van Performance overgestapt naar XXL Nutrition. XXL is een team waar ik mij prima in thuis voel en geheel aansluit bij mijn denkbeelden en werkwijzen. De vernieuwingen en uitbreidingen die de laatste tijd hebben plaats gevonden en plaats zullen vinden bij XXL zijn enorm en dat maakt je trots om erbij te mogen horen. Ik wil ze bij deze dan ook hartelijk danken voor de kans die ze mij hebben gegeven. Veel mensen denken dat onze sport een individuele sport is wat eigenlijk helemaal niet zo is. Een sterk team achter je is wel degelijk noodzakelijk om je lichaam in goede harmonie te krijgen. Daarom ben ik ook dankbaar voor de mensen die mij door dik en dun steunen en helpen daar waar ze kunnen. Zo is mijn vriendin Angela er altijd voor mij en als ik in een dip dreig te raken mij snel een paar goede trappen geeft om weer bij de realiteit te komen. Khalid Almohsinawi, niet iedereen weet dat Khalid en ik elkaar al heel lang kennen en niet alleen trainingsmaatjes van elkaar zijn maar ook zoals wij altijd zeggen broertjes van elkaar zijn. Zo hebben wij een tijdje geleden ook besloten om nog een broertje te adopteren die we de naam Gabi Cornejo hebben gegeven. Mijn zoontje Dean zorgt ook goed voor mij. Als ik de wekker niet hoor, zorgt hij wel dat ik wakker wordt om 6 uur en tevens zorgt hij voor de nodige cardio. Spartacus gym is de sportschool die mij met open armen heeft ontvangen en zorgt ervoor dat we ons altijd kunnen blijven ontwikkelen. Fred Kramer, mijn collega en maatje, zonder het te weten motiveert hij mij altijd weer harder te trainen en beter mijn best te doen. Ook Hans van Flash Gym ‘s-Hertogenbosch wil ik hartelijk danken voor de mogelijkheid in zijn sportschool de fotoshoot te mogen doen. Daarnaast ook alle leden van de shangha gemeenschap die mij als Boeddha hebben verwelkomd in de gemeenschap. Er zijn natuurlijk nog meer mensen die bij team Brantz horen maar zij weten zelf wel wie ik bedoel. En nu ga ik weer even bidden!’’ FLEX
Extra beelden
